Rower na Honu: 827 metrów przewyższenia, które liczą się podwójnie

Trasa w skrócie

90,1 km ze startem z Kohala Coast, dojazd po Queen Ka`ahumanu Highway do Hawi i powrót. To północna połowa trasy kolarskiej Mistrzostw Świata Ironman: ten sam asfalt, ten sam wiatr, ta sama czarna lawa po bokach. Oficjalne przewyższenie to 827 m – liczba, która na papierze nikogo nie przeraża. Nie ufaj tej liczbie.

Struktura jest prosta: długi fałszywy płaski pod górę o nachyleniu 1-3% przez około 18 km w kierunku Hawi, z najbardziej stromym fragmentem 5,6% na krótkim odcinku, potem dużo płaskiego i zjazd w drodze powrotnej. Szczegółowy profil wysokościowy znajdziesz na PJAMM; oficjalny ślad na stronie trasy Ironman.

Prawdziwy przeciwnik: wiatr

Wiatr to powód, dla którego ten wyścig jest wymieniany na forach wśród najtrudniejszych 70.3 w USA. W drodze do Hawi spodziewaj się wiatru czołowego i bocznego w podmuchach. W drodze powrotnej zmienia się w cross-tailwind na zjeździe: szybko, ale bez relaksu. Wiele race reportów na Slowtwitch wskazuje, że kto potrafił utrzymać stabilną pozycję aero, radził sobie dobrze; kto prostował się przy każdym podmuchu, tracił minuty i koncentrację.

Co zrobić w praktyce:

• Koła: jeśli nie czujesz się pewnie na wysokich obręczach w crosswindzie, wybierz średni profil. Podmuch przy 40+ km/h na zjeździe to nie moment na odkrywanie swoich granic.
• Pozycja: trenuj utrzymanie pozycji aero w bocznym wietrze, nie tylko moc. Pewny chwyt na lemondce, rozluźnione barki.
• Test: zrób co najmniej 2-3 długie wyjazdy w wietrznych warunkach przed startem. Jeśli tam, gdzie mieszkasz, nie ma wiatru, rozważ rekonesans trasy na miejscu w dniach przed zawodami.

Pacing: fałszywy płaski to pułapka

Fałszywy płaski pod wiatr w kierunku Hawi kusi, by cisnąć za mocno: prędkość jest niska, ego protestuje, a waty rosną, zanim się zorientujesz. To najdroższy błąd dnia. Szybki powrót oddaje ci czas prawie za darmo; bieg w upale nie wybacza jednak tym, którzy wydali za dużo.

Zasada operacyjna: ustal pułap watów (lub odczuwanego wysiłku) na odcinek do Hawi i trzymaj się go, nawet gdy jedziesz 22 km/h. Czasy są tu generalnie wolniejsze niż na trasach z większą ilością podjazdów: top-10% w 2019 zamknął wyścig w 5:24, około 20-35 minut wolniej niż na porównywalnych zawodach jak St. George. Planuj splity odpowiednio: 3:05 to solidny średni cel, 2:45 to już szybki odcinek na tej trasie.

Przebicia: realne ryzyko

Relacje wskazują na wiele przebić od kolców przy krawędzi drogi, także podczas rekonesansów. Checklista:

• Opony nowe lub w świetnym stanie, żadnych zużytych gum „bo przecież wytrzymają".
• Mleczko, jeśli jedziesz na tubeless, albo dwie dętki zapasowe i CO2.
• W wyścigu: nie ścinaj zakrętów po poboczu i nie zjeżdżaj z asfaltu, nigdy.

Przełożenia i sprzęt

Przy maksymalnym nachyleniu 5,6% na krótkim odcinku nie potrzebujesz przełożeń wspinacza: kompakt z 28 z tyłu w zupełności wystarczy każdemu. Reszta to aerodynamika i stabilność. Pełny bidon aero na starcie i poważny plan nawodnienia: upał zaczyna się na rowerze, nie w T2.

Decyzja do podjęcia

Przed startem zapisz czarno na białym: docelowe waty w kierunku Hawi, docelowe waty w drodze powrotnej, profil kół zależnie od twojej pewności w crosswindzie. Jeśli w dniu wyścigu wiatr będzie silniejszy niż przewidywano, zetnij target o 3-5% i zaakceptuj wolniejszy split. Tego roweru się nie wygrywa: trzeba go dobrze przetrwać, żeby dobrze pobiec.