Het fietsonderdeel: 90 km vlak, een rondje op het circuit en nul pauzes in het trappen

Het parcours in het kort

Eén ronde van 90 km (56,3 mi) met 191 m opgegeven hoogteverschil (626 ft). Een onafhankelijke meting komt op 528 ft: hoe je het ook meet, het is een van de vlakste fietsonderdelen van het circuit. De bronnen zijn het over één ding eens: het is snel, maar geen wandeling in het park.

Het rondje over de Thermal Raceway

Het kenmerkende stuk is de exclusieve passage over het circuit van de Thermal Raceway: glad asfalt, ruime bochten, hoge snelheid. Dit is de plek om gratis seconden te pakken terwijl je in aero blijft. Let wel op eventueel rommel op het wegdek: op een niet vers geveegd circuit is een lekke band altijd mogelijk. Houd je lijn schoon en je ogen vooruit.

Ruw asfalt: wees zelfvoorzienend

Verschillende race reports melden 10-15 mijl ruw asfalt: vervelend voor handen, zadel en onderarmen, niet schadelijk voor de fiets. Twee praktische gevolgen. Eén: neem een complete reparatieset en je eigen pomp of patronen mee, vertrouw niet alleen op de mechanische assistentie op het parcours. Twee: controleer of bidons en bidonhouders goed vastzitten, want op trillend wegdek vliegen bidons achter het zadel eraf. Een iets lagere bandenspanning dan normaal helpt het comfort zonder noemenswaardig watts te kosten.

Wind: de bronnen spreken elkaar tegen

Over de wind zijn de reports het niet eens. Eén meldt de laatste 10 mijl tegenwind, met oplopende hitte; een ander beschrijft een evenwichtige wind die geeft en neemt. De eerlijke conclusie: het is een factor die per jaar verschilt. Bouw je strategie er niet op, maar houd een marge: als je in de laatste 20 km tegenwind en stijgende temperaturen treft, betaal je elke watt die je in het eerste uur te veel hebt verbruikt duur terug.

Het echte probleem: je komt nooit rechtop

Op zo'n vlak parcours zijn er geen klimmetjes waar je van positie kunt wisselen en kunt herstellen. Een report zegt het duidelijk: constante snelheid, maar geen enkele heuvel om op uit te rusten. Negentig kilometer vrijwel volledig in aeropositie vraagt om specifieke aanpassing: als je tijdens lange ritten elke tien minuten uit de opleggers komt, ga je in de wedstrijd afzien. Tel daar de U-bochten en scherpe bochten bij op: elke herstart is een versnelling die energie kost, zeker als je te zware verzetten gebruikt. Een licht verzet om na de keerpunten weer op gang te komen is meer waard dan een enorm kettingblad.

Pacing en voeding in aero

Op een parcours zonder natuurlijke pauzes plan je je voeding op vaste intervallen, niet "wanneer het uitkomt". Oefen in training met drinken en eten terwijl je in aero blijft op trillend wegdek: dat is een technische handeling, niet vanzelfsprekend. Gebruik de litter zones bij de verzorgingsposten voor je afval. Over pacing: start conservatief in de eerste 30 minuten, je lichaam komt uit een meer van 14 °C en 's ochtends kan het zo'n 12 °C zijn. Koude benen geven geen betrouwbare feedback over je werkelijke inspanning.

Wat te doen vóór de wedstrijd

Drie concrete acties. Eén: plan in de laatste zes weken minstens twee ritten van 2,5 uur volledig in wedstrijdpositie, met complete voeding. Twee: bereid je reparatieset voor en test hem, een binnenband wisselen met koude handen is iets anders dan in de garage. Drie: bepaal vooraf je verzetten en bandenspanning voor gemengd glad/ruw wegdek, en verander ze niet in de wedstrijdweek. De richttijden lopen van 2:20 voor een top age-grouper tot 3:20 voor een relaxte finisher: gebruik deze referenties om je target vermogen en voedingsplan te kalibreren, niet om in de eerste kilometers een gemiddelde snelheid na te jagen.