Wedstrijddag in Oceanside: tijdlijn, typische fouten en plan B

De dagen ervoor

Kom ruim op tijd aan. De check-in en bike check-in volgen de tijden in de Athlete Guide van die editie: lees hem zodra hij uitkomt, ook omdat de zwemrichting (met de klok mee of tegen de klok in) door de jaren heen is veranderd en elke keer gecheckt moet worden. Doe de dagen ervoor als het kan een gewenningszwem: de officiële gemiddelde watertemperatuur is 16 °C, met edities die nog kouder gemeld zijn, en die eerste schok test je vóór de racemorgen, niet tijdens.

Check je fiets met extra aandacht voor de bevestiging van je bidons: de gaten achter de pier en onder de voetgangersbrug zijn een klassieke bidonvreter die in de parcoursbeschrijving staat. Elastiekjes of tape kosten niks en redden je voedingsstrategie.

De ochtend: echt koud

De minima begin april liggen rond de 7 °C, met mogelijk een marine layer of motregen aan het begin van het fietsen. Diverse raceverslagen beschrijven prima te doen ochtenden voor wie dichtbij logeert: wekker rond 4:45, beproefd ontbijt, te voet of op de fiets naar de wisselzone. De kou voor de start is je eerste vijand: plan warme weggooilaagjes of kleding die je kunt opbergen, en beslis vooraf wat je uittrekt en waar. Overweeg voor de eerste kilometers op de fiets een gilet, handschoenen en overschoenen: zodra de zon hoog staat worden de temperaturen ideaal, dus neem spullen mee die je kunt uittrekken of opofferen.

Het zwemmen: rolling start, koud water, zon in je ogen

Rolling start vanaf het strand, één ronde in de beschutte haven. Het water is woelig bij de start en rustiger in de haven. De verslagen vertellen over de impact van de kou en het zoute water in de eerste meters: een paar gecontroleerde slagen om te wennen, daarna past je lichaam zich aan. Wetsuit essentieel, neopreen badmuts optioneel maar nuttig.

Twee concrete valkuilen: de laagstaande zon verblindt je op het stuk richting de uitgang, en de boeien op de terugweg zijn slecht te zien. Fotochromatische zwembril en getraind sighting (kijk elke 6-10 slagen op, pak grote referentiepunten, niet alleen de boeien). Uitgang via de boothelling en rennen naar de wisselzone.

De typische fouten, op volgorde van frequentie

1. Drukken op het vals plat. De eerste 20 mijl op 1-3% nodigen uit om watts te verbranden. De rekening komt op de hellingen van Camp Pendleton en, erger, op de 21 km niet-vlakke run. 2. Harder dan 25 mph op Basilone Road. Er staan snelheidsmeters: de diskwalificatie is echt. Rem eerder, versnel daarna. 3. De ochtendkou onderschatten. Een uur in de startrij bij 7 °C in een trisuit nat van de mist zuigt je leeg voor het startschot. 4. Je bidons verliezen op de gaten. Zie hierboven: zet ze vast. 5. Te hard starten met lopen. De eerste mijl voelt moeiteloos — adrenaline, dat vertellen velen. Het parcours heeft ~106 m aan korte klimmetjes en beton op The Strand: de tweede ronde velt het oordeel over de eerste.

Plan B

• Water kouder dan verwacht: neopreen badmuts sowieso in je tas. Gaat het zwemmen slecht, kom eruit, haal adem, en onthoud dat de race daarna wordt beslist.
• Regen of marine layer op de fiets: voorzichtiger in de afdalingen, vooral die met snelheidslimiet; een windstopperlaag die je niet had gepland.
• Bidon kwijt: de verzorgingsposten op het fietsparcours worden door de Marines op de basis bemand; weet via de Athlete Guide waar ze zijn en pas je aan.
• Slechte dag: het looppacours van twee rondes met vier heen-en-weer-stukken geeft je elke paar km mentale houvast. Diverse verslagen van dagen onder verwachting eindigen toch met dezelfde boodschap: de setting — oceaan, publiek, sfeer — maakt dit een race die het waard is om uit te lopen.