Rower w Manamie: autostrada, tor F1 i narastający wiatr

Trasa w pigułce

Jedna pętla 90 km (na Stravie 90,7 km, 297 m przewyższenia). Płasko, po bahrajńskim asfalcie opisywanym jako wyjątkowo gładki, ale to nie jest jedna niekończąca się prosta. Trzy bloki: około 45 km out-and-back po głównej autostradzie, pełne okrążenie Bahrain International Circuit w środku i końcowy odcinek 10-15 km z wieloma zakrętami. Relacja z 2019 roku sygnalizuje, że Garmin może pokazać trochę więcej lub mniej niż nominalne 90 km: zaplanuj pacing i żywienie na 91-92 km, a rachunki się zgodzą.

Autostrada: tu rozstrzyga się czas

Out-and-back po autostradzie to serce tego etapu. Dwie rzeczy, które musisz wiedzieć. Po pierwsze: nie da się jej przejechać rowerem przed dniem wyścigu, ruch odbywa się z prędkością 120+ km/h. Zero rekonesansu, kropka. Przetestuj tylko dostępną środkową sekcję, resztę przestudiuj na mapie i profilu wysokości. Po drugie: tutaj rządzi wiatr. Kilka race reportów potwierdza, że wiatr narasta w ciągu poranka, a na otwartych odcinkach na pustyni wieje ze wszystkich kierunków: czołowy, boczny, w plecy, czasem na jednym okrążeniu. Zasada jest prosta: z wiatrem w plecy dociskaj i zbieraj darmową prędkość; pod wiatr zostań w pozycji aero, opuść ramiona i zaakceptuj liczby, które widzisz. Stałe waty biją ego.

Okrążenie po torze F1

Tak, naprawdę jedzie się po Bahrain International Circuit. To widowiskowy moment wyścigu, ale uwaga: asfalt toru jest bardziej szorstki niż drogowy, a na trasie jest 8-10 zakrętów z lekkimi zmianami nachylenia. Każdy zakręt to ponowne rozpędzanie. Jeśli nie umiesz wychodzić z zakrętu w pozycji aero i odzyskiwać prędkości bez szarpania, tutaj tracisz sekundy i palisz zapałki. Trenuj ten schemat: zakręt, wyjście, progresywne rozpędzanie na siedząco, powrót do aero. Na szybkiej 70.3 brudne przyspieszenia kosztują więcej niż podjazdy.

Końcówka z zakrętami

Ostatnie 10-15 km jest techniczne jak na standardy płaskiej trasy: dużo zakrętów, rwane tempo. Dwa praktyczne wnioski. Nie planuj ostatniego żelu 5 km przed T2: weź go wcześniej, gdy droga jest jeszcze prosta. I zrzuć przełożenie na ostatnich 3-4 km, żeby przygotować nogi na cztery pętle biegu.

Drafting: jedź swój wyścig

Więcej niż jeden race report sygnalizuje powszechny drafting i mało sędziów na motocyklach. Na płaskiej, szybkiej trasie grupki tworzą się same. Zdecyduj wcześniej, jak się zachowasz: trzymaj regulaminowe odstępy, przepuszczaj tych, którzy atakują na 45 km/h, i nie daj się wyciągnąć poza swoje waty. Kto na autostradzie czepia się pociągu, zwykle płaci za to na czterech pętlach połówki.

Pacing na trasie pod PB

Trasa jest szacowana jako około 4,7% szybsza od mediany zawodów 70.3. Tłumacząc: ryzyko numer jeden to przesadzenie na rowerze, bo "przecież jest płasko". Ustal swój target mocy lub wysiłku przed startem i trzymaj się go zwłaszcza w pierwszej połowie, gdy wiatr jest słabszy, a prędkość wydaje się darmowa. Prawdziwy test jest taki: w połowie autostrady masz się czuć w kontroli, nie w ucieczce.

Co robić na treningu

Trzy konkretne rzeczy. Jeden: długie bloki w pozycji aero (20-30 minut ciągłej jazdy), bo tutaj prawie cały czas siedzi się na lemondce. Dwa: wyjścia z zakrętów w aero z progresywnym rozpędzaniem, seriami, pod tor i końcówkę. Trzy: przynajmniej kilka jazd przy silnym wietrze bocznym, żeby przyzwyczaić się do prowadzenia roweru na startowych kołach. Jeśli prognoza na dni przed wyścigiem pokazuje narastający wiatr, rozważ niższy profil przedniego koła: decyzję podejmij na miejscu, nie w domu.