Etap rowerowy: 90 km po płaskim, runda po torze wyścigowym i zero przerw w pedałowaniu

Trasa w skrócie

Jedna pętla 90 km (56,3 mi) z deklarowanym przewyższeniem 191 m (626 ft). Niezależny pomiar wskazuje 528 ft: jakkolwiek liczyć, to jedna z najbardziej płaskich tras rowerowych w cyklu. Źródła są zgodne w jednym: jest szybka, ale to nie spacerek.

Runda po Thermal Raceway

Znakiem rozpoznawczym jest ekskluzywny przejazd po torze Thermal Raceway: gładki asfalt, szerokie łuki, wysoka prędkość. To miejsce, gdzie łatwo urwać sekundy, zostając w aero. Uwaga jednak na ewentualne odłamki na nawierzchni: na torze niezamiecionym na świeżo zawsze możliwa jest guma. Trzymaj czystą linię jazdy i patrz przed siebie.

Szorstki asfalt: przygotuj się na samowystarczalność

Wiele race reportów sygnalizuje 10-15 mil szorstkiego asfaltu: uciążliwe dla dłoni, siodła i przedramion, ale niegroźne dla roweru. Dwa praktyczne wnioski. Po pierwsze: zabierz kompletny zestaw naprawczy i własną pompkę lub naboje, nie licz tylko na serwis mechaniczny na trasie. Po drugie: sprawdź dokręcenie bidonów i koszyków, bo na wibrującej nawierzchni bidony za siodłem wylatują. Nieco niższe niż zwykle ciśnienie w oponach poprawia komfort bez znaczącej straty watów.

Wiatr: źródła się różnią

Co do wiatru raporty nie są zgodne. Jeden wskazuje ostatnie 10 mil pod wiatr, przy rosnącym upale; inny opisuje wiatr zrównoważony, który daje i zabiera. Uczciwe podsumowanie: to czynnik zmienny z roku na rok. Nie buduj na nim strategii, ale zostaw margines: jeśli na ostatnich 20 km trafisz na wiatr w twarz i rosnącą temperaturę, drogo zapłacisz za każdy wat przepalony w pierwszej godzinie.

Prawdziwy problem: nigdy nie wstajesz z aero

Na tak płaskiej trasie nie ma podjazdów, na których można zmienić pozycję i odpocząć. Jeden z raportów mówi wprost: stała prędkość, ale żadnego pagórka do odpoczynku. Dziewięćdziesiąt kilometrów niemal w całości w pozycji aero wymaga specyficznej adaptacji: jeśli na długich wyjazdach wychodzisz z lemondek co dziesięć minut, w zawodach będziesz cierpieć. Dodaj nawroty i ostre zakręty: każde rozpędzenie to szarpnięcie, które kosztuje, zwłaszcza przy zbyt twardych przełożeniach. Lekkie przełożenie do rozpędzania po nawrotach jest warte więcej niż ogromna tarcza.

Pacing i żywienie w aero

Na trasie bez naturalnych przerw żywienie trzeba zaplanować w stałych odstępach, a nie "jak się trafi". Przetestuj na treningu picie i jedzenie w aero na wibrującej nawierzchni: to element techniczny, nie oczywisty. Śmieci wyrzucaj w litter zone przy punktach odżywczych. Co do pacingu: zacznij zachowawczo w pierwszych 30 minutach, ciało wychodzi z jeziora o temperaturze 14 °C, a rano może być około 12 °C. Zimne nogi nie dają wiarygodnego feedbacku o realnym wysiłku.

Co zrobić przed zawodami

Trzy konkretne działania. Jeden: w ostatnich sześciu tygodniach wrzuć co najmniej dwa wyjazdy po 2,5 godziny w całości w pozycji startowej, z pełnym żywieniem. Dwa: przygotuj i przetestuj zestaw naprawczy, wymiana dętki zmarzniętymi rękami to co innego niż w garażu. Trzy: zdecyduj wcześniej o przełożeniach i ciśnieniu opon pod mieszaną nawierzchnię gładką/szorstką i nie zmieniaj ich w tygodniu startowym. Orientacyjne czasy to od 2:20 dla czołowego age-groupera do 3:20 dla spokojnego finishera: użyj tych odniesień do skalibrowania mocy docelowej i planu odżywiania, a nie do gonienia średniej prędkości na pierwszych kilometrach.