Rower w Mossel Bay: deklarowane 90 km, ~1020 m przewyższenia i wiatr, który decyduje o kołach

Co cię naprawdę czeka

Etap kolarski to pojedyncza pętla out-and-back: wyjazd z Mossel Bay drogą Louis Fourie R102, dalej dwujezdniowa N2 i skręt w jednojezdniową R327, zanim wrócisz tą samą trasą. Oficjalna strona trasy podaje 87,4 km, nie równe 90. Co do przewyższenia źródła się różnią: oficjalny opis mówi o około 1020 m, ale inne pomiary wahają się między 987 a 1283 m. Przyjmij 1000-1100 m jako roboczy punkt odniesienia. Najwyższy punkt 338 m, najbardziej stromy odcinek około 9,1%.

To nie jest etap techniczny: żadnych zjazdów dla specjalistów, żadnych ścian. To etap zarządzania. Długie, przejezdne podjazdy, odsłonięty płaskowyż, powrót zależny niemal w całości od wiatru.

Wiatr to prawdziwy przeciwnik

Organizator pisze to czarno na białym w przewodniku dla zawodników: koło pełne (dysk) może stać się trudne do opanowania w zależności od kierunku i siły wiatru. Wiele race reportów mówi o znaczącym wietrze od oceanu, czasem czołowym na długich odcinkach. To nie detal: na 87 km odsłoniętej trasy boczny wiatr z dyskiem może kosztować cię energię nerwową i mięśniową, za którą zapłacisz na trzech pętlach biegu.

Co robić: jeśli możesz, weź dwa zestawy kół — średni profil (40-60 mm) jako opcja bazowa, dysk tylko jeśli prognoza na 48 godzin przed jest wyraźnie korzystna. Zdecyduj po briefingu, nie przed wyjazdem z domu. Jeśli masz tylko jeden zestaw, średni profil to wybór, który cię nie zawiedzie.

Przełożenia i pacing

Przy ~1000 m przewyższenia i nachyleniach do 9% właściwe przełożenie znaczy więcej niż waga roweru. Kompakt (50/34) z kasetą 11-30 lub 11-32 to rozsądna konfiguracja dla większości age grouperów. Jeśli jeździsz na 53/39 i 11-25, zmień coś.

W kwestii pacingu zasada jest jedna: trzymaj zapas przez pierwsze 45 km. Droga w jedną stronę zawiera większość wspinaczki, a pokusa, żeby docisnąć na rampach, jest silna, zwłaszcza w grupach formujących się na dwujezdniówce. Kto spala waty na podjazdach, płaci tu podwójnie: na powrocie, jeśli wiatr się obróci, i na pagórkowatej połówce, która nastąpi później. Dla przeciętnego zawodnika trzymanie się poniżej 75-78% FTP na długich podjazdach to dobry limit; wykorzystaj trzy punkty odżywcze (~22,4 / 44 / 60 km) jako checkpointy, żeby pić i sprawdzać liczby.

Limity czasowe: policz wcześniej

Cutoff na rowerze to 5h30 łącznego czasu wyścigu, ale uwaga na bramki pośrednie: Uitkyk na km 43,8 do 10:50 i Reed Valley na km 73 do 12:15 (dane z edycji 2024, do zweryfikowania w przewodniku 2026). Jeśli finiszujesz na granicy limitu, te godziny zależą też od twojego czasu startu w rolling starcie: policz swoje przejazdy przy ostrożnym pływaniu i wolnych strefach zmian, nie według optymistycznego scenariusza.

Test do zrobienia w przygotowaniach

Zasymuluj profil: wyjazd na 85-90 km z 1000 m przewyższenia rozłożonym na przejezdnych podjazdach, a po nim 20-30 minut biegu po pofałdowanej trasie. Zrób to co najmniej dwa razy w ostatnich dwóch miesiącach, raz przy wietrze. Jeśli na końcowych pagórkach symulowanego biegu się sypiesz, problem nie leży w bieganiu: leży w tym, jak jechałeś. Lepiej odkryć to na treningu niż na drugiej pętli połówki.

Decyzja do zabrania do domu

Trzy wybory do domknięcia przed wyścigiem: przełożenia (kompakt lub szeroka kaseta), koła (średni profil domyślnie, dysk tylko przy korzystnej pogodzie po briefingu), limit watów na podjazdy w drodze tam. Zapisz je i trzymaj się ich: na tej trasie szybki rower to ten, który pozwala ci potem biec.