Rower w Galveston: 90 km płasko, gdzie rządzi wiatr, nie waty

Trasa w dwóch zdaniach

56,8 mili (około 91 km), jedna pętla, tam i z powrotem wzdłuż wybrzeża Zatoki. Oficjalne przewyższenie: 284 stopy, około 87 metrów. Jedyny „podjazd" to most na 22. mili w drodze tam, który spotkasz ponownie na 33. mili w drodze powrotnej. Start z Moody Gardens, jedzie się po Seawall, potem na południowy zachód do San Luis Pass wzdłuż niezabudowanego wybrzeża, nawrót i powrót. Na papierze to trasa idealna pod PB — i tak właśnie prezentuje ją organizator.

Prawdziwy przeciwnik: wiatr

Typowy schemat to cross-tail w drodze tam i mocny cross-head w drodze powrotnej. Czyli: pierwszą połowę lecisz, w drugiej płacisz. Liczne race reporty i nagrania potwierdzają bardzo wietrzne edycje, w tym tę z 2014 opisaną jako „windy, choppy waves" oraz 2025, kiedy wiatr był tak silny, że odwołano pływanie. Wiatr to nie ewentualność: to podstawowy warunek tego wyścigu.

Co robić w praktyce:

• Planuj na moc, nie na prędkość. W drodze tam, z wiatrem w plecy, pojedziesz szybko nawet na umiarkowanych watach. Oprzyj się pokusie „wykorzystania" tego: dodatkowe waty spalone tam odbijesz sobie z nawiązką w drodze powrotnej pod wiatr, w rosnącym upale.
• Rozważ lekko negative split mocy. Waty poniżej targetu w pierwszej godzinie, pełny target w drodze powrotnej. Czas robi się tam, gdzie wszyscy zwalniają.
• Boczny wiatr jest realny. Otwarte wybrzeże, mało osłony. Jeśli jedziesz na kole pełnym lub bardzo wysokim profilu z przodu, upewnij się, że umiesz je opanować przy bocznych porywach. Przy ekstremalnej prognozie średni profil z przodu to rozsądny plan B.

Pozycja aero: tu znaczy więcej niż waty

Na trasie bez podjazdów i z połową wyścigu pod wiatr aerodynamika jest głównym mnożnikiem. Karta trasy mówi to wprost: to wyścig, gdzie pozycja liczy się bardziej niż czysta moc. Test w przygotowaniach jest prosty: czy wytrzymasz w pozycji aero 2,5 godziny bez prostowania się co dziesięć minut? Jeśli nie, masz dwa-trzy miesiące na pracę. Długie jazdy na trenażerze lub płaskich drogach, progresywne bloki w pozycji i sprawdzenie, czy fit nie blokuje ci oddechu ani karku.

Nawierzchnia i pierwsze kilometry

Asfalt na odcinku nadmorskim jest bardzo dobry. Za to pierwszy fragment po wyjeździe z Moody Gardens ma serię zakrętów i kilka progów zwalniających (speed bump): to miejsce, gdzie gubi się bidony i ryzykuje banalne kraksy tuż po starcie. Jeśli możesz, zrób rekonesans autem lub rowerem w dniach przed startem; jeśli nie, jedź ostrożnie przez pierwsze kilometry i zamontuj koszyki na bidony, które naprawdę trzymają. Jeden z reportów wskazuje, że techniczny odcinek jest krótki: potem to mentalna prosta na długie godziny.

Przełożenia i sprzęt

Przy 87 metrach przewyższenia nie potrzebujesz przełożeń pod podjazdy: potrzebujesz przełożenia na tyle twardego, żeby nie „mielić pustki" z wiatrem w plecy. Większość age-grouperów poradzi sobie ze standardową korbą czasówkową. Ważniejsze: koła odpowiednie na boczny wiatr, lemondki ustawione tak, żeby wytrzymać w nich długo, i nawodnienie dostępne bez wychodzenia z pozycji.

Decyzja do podjęcia już teraz

Wybierz swoją liczbę: moc (lub odczuwany wysiłek), którą pojedziesz w drodze tam z wiatrem w plecy, i zapisz ją przed startem. W dniu wyścigu, kiedy zobaczysz 40+ km/h na liczniku na świeżych nogach, ta decyzja podjęta na chłodno będzie jedyną rzeczą, która uratuje ci półmaraton. Kto przesadzi w drodze tam w Galveston, płaci podwójnie: pod wiatr w drodze powrotnej i w słońcu na trzech pętlach biegu.