Rower w Busselton: 90 płaskich km, gdzie wszystko rozstrzyga wiatr

Dziewięćdziesiąt kilometrów bez prawdziwego podjazdu

Etap kolarski 70.3 w Busselton to jedna pętla 90 km z łącznym przewyższeniem 103 m. Maksymalne nachylenie według GPX to 3,3%: prawdziwego podjazdu nie ma nigdzie. Asfalt w race reportach opisywany jest jako dobry, a organizator przedstawia trasę jako jedną z najszybszych na świecie. Liczby to potwierdzają. Ale uwaga: szybka nie znaczy łatwa. Wiele relacji, także z pełnego dystansu rozgrywanego na tej samej sieci dróg, opisuje dni, w których "płasko" oznaczało godziny nieprzerwanej pracy bez metra odpoczynku. Zawodnik, który startował w edycji 2025 na 70.3, dobrze to podsumował w tytule swojego filmu: nie osiągnął czasu, jakiego chciał, właśnie na "the fastest course in Australia".

Prawdziwy przeciwnik: wiatr

Na płaskich, nadmorskich drogach to wiatr decyduje o wyścigu. Punkt krytyczny to odcinki w kształcie "palców" (ślepe zawrotki) w lesie tuart: wjeżdżasz w ramię z wiatrem w plecy, zawracasz na końcu i masz go w twarz, a wśród roślinności porywy potrafią zmieniać kierunek nieprzewidywalnie. Nie ma udokumentowanych danych o wietrze konkretnie dla 70.3, ale relacje z pełnego dystansu na tym samym terenie wskazują na bardzo różne warunki z roku na rok: edycje spokojne i edycje z silnym wiatrem. Musisz nauczyć się trzymać stałą moc pod wiatr, samemu, bez punktów odniesienia: żadnej grupy, żadnego podjazdu, który podpowie, ile pchać.

Pozycja aero: trening, którego brakuje prawie wszystkim

Bez zjazdów na oddech i bez podjazdów na zmianę pracy mięśni, na lemondce spędzisz praktycznie cały czas: od 2 h 15 do ponad 3 h 15 w zależności od poziomu. Kark, czworoboczne i odcinek lędźwiowy odmówią posłuszeństwa wcześniej niż waty, jeśli ich nie przygotujesz. Konkretny test: w ostatnich 8 tygodniach zrób co najmniej dwa długie wyjazdy, zostając w pozycji aero w blokach po 40-50 minut bez prostowania się. Jeśli pozycja nie wytrzymuje na treningu, na zawodach też nie wytrzyma. Istnieje wirtualny symulator trasy i to dobry sposób, żeby zrozumieć, jak monotonny jest wymagany wysiłek.

Pacing: rachunek przychodzi później

Na trasie pod PB kusi, żeby cisnąć od razu. Oprzyj się. Trzymaj zaplanowane waty przez całą pierwszą połowę. Z wiatrem w plecy pojedziesz szybko prawie za darmo: nie dokładaj mocy, żeby "skorzystać". Pod wiatr patrz na waty, nie na prędkość: niskie km/h pod wiatr są normalne, dodatkowe waty na ich nadrobienie to błąd, za który zapłacisz na półmaratonie. Orientacyjne punkty odniesienia, nasze szacunki, a nie dane oficjalne: 3:15 dla spokojnego finishera, 2:50 dla celu średniego, 2:30 dla celującego w szybki wyścig, 2:15 dla czołówki age-group.

Przełożenia i sprzęt

Przy maksymalnym nachyleniu 3,3% kaseta nie jest tematem: liczy się aerodynamika. Koła o wysokim profilu tutaj się sprawdzają, ale jeśli jesteś lekki lub mało obyty z bocznym wiatrem, rozważ średni profil z przodu: w leśnych "palcach" porywy potrafią zaskoczyć. Z relacji płynie praktyczna rada: miękkie bidony do napełniania na punktach odżywczych, żeby nie tracić ani czasu, ani sprzętu.

Co zrobić teraz

Trzy konkretne działania. Raz: zaplanuj dwie długie symulacje w aero z blokami na stałych watach, najlepiej w wietrzne dni. Dwa: już teraz ustal liczbę watów na pierwszą godzinę i zapisz ją tam, gdzie ją widzisz. Trzy: przećwicz na treningu łapanie bidonów w ruchu. Cut-off na rowerze to 5 h 30 od twojego startu: dla prawie wszystkich to nie problem. Prawdziwy problem to dojechać do T2 z nogami zdolnymi przebiec płaskie 21 km.